Cikkek
Europese Consensusconferentie dakloosheid 2010
Részletek- Részletek
- Közzétéve: 2012. december 03. hétfő, 11:47
- Írta: Jürgen Schneider
Toespraak van Philippe De Craene
Gemeenschappelijk Daklozenfront
EUH
Belgische Federale Parlement te Brussel
studiedag op 28 september 2011
over de resultaten van de
“Europese Consensusconferentie over dakloosheid 2010”
Op vraag van staatssecretaris voor armoedebestrijding Philippe Courard heeft het Gemeenschappelijk Daklozenfront/ Front Commun SDF in partnerschap met BAPN (het belgische netwerk voor de strijd tegen de armoede) gedurende de maanden mei en juni 2010, voor de Europese Conferentie over dakloosheid, in 8 landen van de EU, Hongarije, Duitsland, Denemarken, Nederland, Schotland, Frankrijk, Italië en België een bevraging georganiseerd bij in totaal 225 dakloze personen. In het rapport van de bevraging, “europese bevraging van dakloze personen 2010” dat te vinden is op de site van het Belgische Ministerie van Maatschappelijke Integratie, worden dakloze personen aan het woord gelaten. Dezen spreken over de situaties waarin ze zich bevinden, over de oorzaken waardoor ze verstoken zijn van een eigen woonst en over oplossingen die een einde zou kunnen stellen aan die situatie. De antwoorden op de 6 vragen die gesteld werden op de conferentie zijn gebaseerd op deze getuigenissen en op onze kennis van zaken.
Wat staat er in ons rapport?
Betreffende de definitie
-We pleiten voor de instelling van een definitie van “woonst” zoals bedoeld in het recht op wonen.
-Een woonst is een plaats waar niet alleen de elementaire behoeften, zoals hygiëne en veiligheid, kunnen worden gewaarborgd en waar men thuis is, maar ook een plaats waarvan men eigenaar of huurder is.
-Wanneer “woonst”, “un logement”, “housing” gedefinieerd is, is ook de “persoon zonder woonst” of “dakloze persoon” gedefinieerd.
Betreffende de oplossingen
-Het is onze opinie dat de oorzaken van dakloosheid dezelfde zijn als die voor armoede in het algemeen. Een dakloze persoon is in de eerste plaatse een persoon in armoede die daarbovenop verstoken is van een eigen woonst.
-In een lange termijnstrategie bevinden de oplossingen voor dakloosheid zich in de uitvoering van de sociale rechten, zoals de toegang tot onderwijs, toegang tot gezondheidszorg, werk en wonen….
-Op de korte termijn moeten de autoriteiten, zolang een persoon geen toegang tot eigen woonst heeft, een waardige opvang aanbieden, en terzelfdertijd de toegang tot een eigen woonst garanderen binnen een bepaalde tijdspanne.
-Het is belangrijk om terzelfdertijd zowel op de lange als op de korte termijn te werken.
-Ook moet alles in het werk gesteld worden opdat personen in armoede hun woning niet zouden verliezen. Hiertoe moeten preventieve maatregelen worden getroffen zoals het verhinderen van uithuiszettingen en ervoor zorgen dat personen die instellingen zoals bijzondere jeugdzorg, psychiatrie en gevangenis verlaten onmiddellijk toegang hebben tot een eigen woonst.
Betreffende participatie
We stellen de oprichting voor van een europees participatienetwerk van daklozen dat deel uitmaakt van de participatieve netwerken van personen in armoede.
Betreffende de europese daklozen
-Iedere inwoner van de Europese Unie die, om welke reden ook, zonder middelen en zonder woning in een ander land van de EU verblijft, moet toegang hebben tot maatschappelijke hulp en tot dezelfde lokale nood- en opvangstructuren. Er moet daartoe een Europees Sociaal Fonds komen waartoe alle landen van de Europese Unie bijdragen. Wij vragen ook recht op migratie en een europees identiteitsbewijs voor allen.
-Er is natuurlijk meer nodig,
Er kan alleen verbetering komen in deze blijkbaar uitzichtloze situatie van de roma bevolking in europa wanneer de 27 EU landen samen op europees niveau de gezamelijke verantwoordelijkheid nemen over om voor deze verarmde populatie een programma van maatschappelijke integratie op lange termijn en op europees niveau in te stellen. Zovele generaties van achterstelling , sociale exclusie kan alleen maar rechtgezet worden door de toegang tot de sociale rechten, over verschillende generaties. Maar er moet wel onmiddellijk gehandeld worden om de onmiddellijke noden te helen. Hoe dan ook.
In februari 2011 werden de “beleidsvoorstellen van de jury van Europese consensusconferentie over dakloosheid” gepubliceerd.
Wat is onze reactie op het rapport van de jury?
Betreffende de definitie
De ETHOS-typologie geeft een goede definitie van woonst en categoriseert in 4 categorieen 13 type-situates waarin dakloze personen zich kunnen bevinden. Op straat, in opvang, bij familie of vrienden, in een ontoereikende woning, ……. Deze typologie is zeker bruikbaar als meetinstrument om in kaart te brengen welke verschillende precaire woonsituaties er zijn en hoeveel mensen daarmee te maken krijgen.
Voor ons is het echter niet zinvol om te spreken over een aparte groep “thuislozen” wat overeenkomt met alle mensen die onder de 4 categorieën en 13 type-situaties van ETHOS vallen. Wat dan nog overeenkomt met “dakloos”. Wat is de meerwaarde van zo’n definitie? Dit zijn allemaal mensen in armoede met een woonprobleem. Enkel de aanpak van alle facetten van de armoede tegelijk kan hier helpen, enkel focussen op het woonprobleem is onvoldoende en houdt het gevaar in dat er voor onvolledige of valse oplossingen wordt gekozen.
Of bedoelt men met thuislozen die groep van mensen in armoede waar men geen blijf mee weet, de groep die ‘problematisch’ is want kampt met psychiatrische problemen, drugs en voor ‘overlast’ zorgt op straat en dus best en zo snel mogelijk van de straat gehaald wordt? In sommige steden in België noemt men deze mensen “niet-hulpverleningsvatbaar”.
Op die manier wordt een aparte aanpak van ‘thuisloosheid’ al gauw een excuus om hulpverlening en de toegang tot sociale rechten voorwaardelijk te maken voor ‘moeilijke klanten’.
Urgente hulpverlening is en blijft hier nodig, maar ook hier geldt: ten gronde is het probleem hier de armoede. Wil men deze mensen écht helpen dan is armoedebestrijding in al zijn facetten nodig.
Voor ons dus geen ‘thuislozen’, maar ‘mensen in armoede’. Met toegang tot hulpverlening en gegarandeerde sociale rechten voor al deze mensen, zonder drempels of ‘uitzonderingsregimes’.
Betreffende de oplossingen
We merken op dat het rapport van de jury slechts zijdelings aandacht geeft aan de strijd tegen armoede. Het is alsof daklozen geen armen zijn. Terwijl de strijd tegen armoede de eerste preventie is tegen dakloosheid.
Er is al teveel urgentie, het rapport raadt nog meer urgentie aan.
Betreffende “housing-first”: Alle daklozen moeten gelijk behandeld worden. Indien Housing-first” maatregelen uitgevoerd worden mogen dezen niet alleen de meest “problematischen”, zoals daklozen die zich bevinden in openbare ruimtes bevoordeligen. Om de “housing-first” aanpak te realiseren is het niet genoeg om daklozen voorrang te geven tot bestaande woningen, privé of sociaal. Er zijn meer woningen nodig en dezen moeten betaalbaar zijn. Als de term “thuisloos, in de praktijk, beperkt blijft tot de eerste categorie van ETHOS en als er geen woningen bijkomen dan kan “housing-first” het effect hebben dat daklozen van de straat verdwijnen zonder dat ze daarom toegang hebben gekregen tot een woning.
Er moet zeer een diepgaand debat gebeuren om voorbereid te zijn op alle implicaties die het gebruik van een concept met zich meebrengt.
De voordelen die dakloze personen volgens de wet genieten mogen niet verloren gaan. Zoals het leefloon alleenstaande en het referentieadres.
Betreffende participatie
Komen de aanbevelingen van de jury overeen met wat wij vragen in ons rapport. De jury promoot participatie van daklozen. De deelnemers aan de bevraging van daklozen in 2010 en het Gemeenschappelijk front worden genoemd als 1 van de netwerken waarop kan gebouwd worden.
op 13 mei 2011 heeft het Front samen met Armutsnetzwerk uit Duitsland, Comité Des Sans Logis uit Frankrijk, het Daklozen Aktie Komitee uit Nederland een europees participatienetwerk van daklozen opgericht, European Union of Homeless of EUH genaamd; Daarbij werden de aanbevelingen van de jury van de consensusconferentie opgevolgd. Dit project gebeurt in samenwerking met BAPN en met ondersteuning van Staatssecretaris Courard.
Deze winter organiseert EUH een bevraging, “dakloos11-12” genaamd, in de EU.-Aan actuele en voormalige dakloze personen zal gevraagd worden om een getuigenis op te schrijven vernoemend in welke situatie ze zich bevinden, hoe ze verstoken werden van een eigen woonst en wat nodig is om terug toegang te hebben tot een woonst.
In België gebeurt de coördinatie van “dakloos 11-12” door het Front en door BAPN. We hopen op de medewerking van verenigingen, diensten en autoriteiten om de daklozen te bereiken die om verschillende redenen dakloos werden en die zich in verschillende situaties bevinden,
gezinnen die uit hun woonst uitgedreven werden, jongvolwassenen, ouderen en gescheiden personen die hun thuis verlaten hebben, personen die ontslagen werden uit instellingen, voor bijzondere jeugdzorg, hospitalen, GGZ, gevangenis, personen zonder geldige verblijfspapieren, personen die tijdelijk verbijven bij familie of vrienden, personen die in opvang verblijven, personen die niet weten waar ze de volgende nacht zullen doorbrengen, en anderen………………
Betreffende europese migranten
Roept de jury op tot gelijke behandeling, zoals wij doen.
Brussel
Er komen steeds meer daklozen bij
-In België verblijven de meeste daklozen tijdelijk bij familie of vrienden of wonen in instabiele of ontoereikende woningen die niet voldoen aan definitie van “woonst”.
-De daklozen die zich onder de populatie van straatbewoners bevinden zijn slechts het zichtbare topje van de enorme ijsberg van dakloosheid.
-Veel daklozen gaan niet (meer) naar het OCMW of zoeken niet meer (?) naar opvang.
De toegang tot wonen is heel moeilijk voor personen in armoede
-uitsluiting van wonen door huisbazen en sociale huisvestings maatschappijen van alleenstaande moeders, alleenstaande mannen, lage inkomens, van vreemde afkomst, OCMW trekkers, psychiatrische patiënten, ………………………..
-de huur is te duur
-te lange wachttijd voor sociale woningen
-de OCMW waarborg wordt niet aanvaard
-de federale huurwaarborg functioneert niet
-er is een tekort aan woonbegeleiding
er is een tekort aan woningen
-in verhouding zijn er te weinig huurwoningen tegenover eigen woningen
-sociale woningen worden niet genoeg gepland en niet snel genoeg gebouwd
-door stadsvernieuwing en het renoveren van kleine appartementen en gemeubelde kamers naar gezinswoningen
-een groot aantal woningen blijft leeg, zowel privé als sociaal
-We hebben in België een woonbeleid nodig zodat allen, hoe dan ook, toegang kunnen hebben tot een betaalbare eigen woning.
-Verworvenheden van de daklozen zoals het leefloon als alleenstaande en het referentieadres mogen niet verloren gaan. Op een of andere manier ambtenaren die de wet op maatschappelijke integratie en de wet op de bevolkingsregisters, in verband met het referentieadres moeten uitvoeren verplichten om de wet zonder bijkomende voorwaarden eraan verbonden uit te voeren. Het kan niet dat voor ieder individueel geval een persoon die een naar de rechtbank moet gaan om zijn recht te bekomen. Sociale uitsluiting en een tekort aan middelen zijn de voornaamste oorzaken van uitsluiting van rechten door dezen voorwaardelijk stellen ervan, van categorisering, van selectionering en van de finale sanctionering voor degenen die zich niet kunnen houden aan de voorwaarden.
-Er zou ook een controle moeten zijn, door de hogere autoriteiten, om er op toe te zien dat gemeentelijke autoriteiten de Gemeentelijke Administratieve Sancties niet misbruiken om in de naam van de bestrijding van overlast effectief de straten te kuisen.
De toegang tot bestaande woningen moet verbeterd worden.
-huurprijzen reglementeren
-huursubsidies geven indien nodig
-zeker de 2 samen, anders pervers effect van verhoging van de huren
-doorgedreven preventie van uitzetting en bij verlaten instellingen
-meer woonbegeleiding voor daklozen die moeilijk toegang hebben tot woonst.
In elk geval zijn er meer woningen nodig
-versneld sociale woningen met betaalbare huur bouwen
-huisbazen stimuleren om te verhuren, meer SVK
leegstaande woningen bewonen zoals boven winkels
-leegstandtaks uitbreiden en uitvoeren
-stelsel alleenstaande/samenwonende waardoor veel woningen leegstaan, afschaffen
-solidaire woonvormen, eventueel in leegstaande kantoorgebouwen, stimuleren zolang deze woonvorm niet verplicht wordt opgelegd en dient als middel om goedkoop en buiten het zicht mensen te logeren waar men geen weg mee weet.
Participatie van daklozen verder uitbouwen
-meer politieke invloed door participatieve netwerken van daklozen en van personen in armoede, het Front en netwerk van verenigingen waar armen het woord voeren
-nog beter betrokken worden bij overleg betreffende zaken die daklozen aanbelangt waarbij rekening wordt gehouden met ons